‘Jij? Introvert?’ reageren de meesten wanneer ik mijn stille aard opbiecht. Op het werk, in mijn familie, in mijn vriendenkring, veel mensen zijn verrast dat ik mezelf als introvert beschouw. Hun reacties tonen dat er nog heel wat verwarring en vooroordelen zijn rond introversie. Want ja, soms ben ik een spraakwaterval. Wanneer iets me écht interesseert, wanneer ik een uitgesproken mening heb over iets wat me na aan het hart ligt, of wanneer ik me omringd voel door mensen die ik mag en vertrouw, ben ik geen stil meisje. Dat is niet waar introversie om draait. Introverte mensen zijn niet noodzakelijk stille of verlegen mensen. Vaak wel, maar niet altijd. En stil zijn is niet de kern van introversie. Stilte zoeken en nodig hebben is dat wel. Maar het is nog zoveel meer dan dat. Het hangt samen met onze neurologie, met de routes in onze hersenen, met onze hormoonhuishouding, met onze samenleving, met hoe we opgroeien, naar school gaan, werken, ontspannen en relaties aangaan. Met hoe we onze kinderen opvoeden en wat dat van ons vraagt. Met de verwachtingen van anderen en hoe we daarmee omgaan.

De reacties van mijn familie, kennissen en collega’s tonen ook aan hoe goed ik geworden ben in het camoufleren van mijn introverte aard. Hoe ik mezelf soms luidruchtiger, spraakzamer, jovialer voordoe dan ik eigenlijk ben. Dat heb ik mezelf aangeleerd, uit noodzaak. Ik had het gevoel dat ik luidruchtig moest zijn om vooruit te komen. Om gehoord te worden. Want muurbloempjes, einzelgängers en denkers worden door onze maatschappij weggezet als vreemd en afwijkend van de norm. We hebben ontzag voor de tafelspringer, het haantje-de-voorste, de spring-in-’t-veld als het ideaal om na te streven. Zij zijn degenen die we als rolmodel beschouwen: de personen…